کشکول

بالهایت را کجا گذاشتی؟

jirjirakemehraboon — Sat, 21 Nov 2009 12:11:18 GMT

پرنده بر شانه های انسان نشست. انسان رو به پرنده کرد و گفت:

اما من درخت نيستم ! تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي .

پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدم ها را خوب مي دانم .

اما گاهي پرنده ها و انسان ها را اشتباه میگیرم .

انسان خنديد و به نظرش اين بزرگ ترين اشتباه ممكن بود .

پرنده گفت : راستي، چرا پر زدن را كنار گذاشتي؟ انسان منظور پرنده را نفهميد، اما باز هم خنديد .

پرنده گفت : در اسمان جای تو خالیست . انسان دیگر نخندید ! گویی چیزی به خاطر اورد .

شايد يك آبي دور، يك اوج دوست داشتني

پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از

يادشان رفته است .

پرنده اين را گفت و پر زد .انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش

به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش

آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي در دلش موج زد .

آنگاه خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت :يادت مي آيد

تو ر ا با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما

تو آسمان را نديدي.

براستي ، بال هايت را كجا گذاشتي؟

پ ن۱: قاصد روزهای شیرین نشانی خانه ی

مرا

گم کرده است .

پ ن۲:دلم هوای عطر کودکی دارد ... کاش دوباره تکرار میشد

انروزها.

تبريك نوشت: بهناز جان تولدت مبارك عزيزم

شكايت نوشت:

خدايا اينكه هر روز بخنديو نيشتو تا بنا گوشت باز كني و بگي من خوبم من خوشحالم كه نشد عزيز دل برادر

هي تو جواب دوست و اشنا بخندي بگي ما هنوز خودمون بچه ايم بچه ميخوايم چيكار؟!!!! اينا همه برا گول زدن خودمو شيره ماليدن دوست و اشناس تو چرا جدي گرقتيو باور كردي من جدي جدي خوبم و خوشحا ل

پس كو اونهمه رحمتي كه ازش ميگن !!!!!!!!!!پليز يكم ازون رحمتات سرازير كن سمت خونه ما

خروپف های شوهری

jirjirakemehraboon — Sun, 15 Nov 2009 23:34:15 GMT

عجب کیفیت صدایی داره خروپف های شوهري .

این دانشمندای ژاپنی باید بیان برای تولید دستگاههای صوتیشون از حنجره شوهری الهام بگیرن.

من یه چیزی میگم شما یه چیزی میشنوید !!!!

یعنی حتی اگه بخواهید هم، توعالم بیداری عمرا بتونین یه همچین صدایی تولید کنید!!!!

اوایل هر کسی یه دستوری میداد .مثلا میگفتن آروم بالشش رو تکون بده ،صدای خر وپف قطع میشه .آقا آروم که هیچ ،.همچین بالش رو تکون میدادم که از زیر سرش در میرفت ولی توفیری در کیفیت صدا نداشت.

بعد یه از خدا بی خبری گفت:سوت بزنی دیگه خروپف نمیکنه .دروغ چرا سوت زدن بلد نبودم وسعی میکردم جیغ های منقطع وبا صدای خیلی زیر بزنم .بعدش هم با تمرین وممارست بسیار سوت زدن همی یادگرفتمی وتا خود صبح کنسرت دونفره بر پا بود، با خروپف شوهری وتک نوازی جيرجيرك بر پا بود.

اگه فکر میکنین که موثر بود خیلی خام هستین .

بعد از روشهای نیشگون درمانی ،از اتاق بیرون کردن درمانی،بالش روی سر گذاشتن درمانی و.....

استفاده کردم ولی نچ که نچ!!!!!

آخرین متد لگد درمانی بود (روم سیاه خدا منو ببخشه) یعنی دو تا پا رو تا جایی که امکان داره به سمت شكم جمع میکنی وبا شدت هر چه بیشتر میکوبی تو کمر فرد تحت درمان.وفوری خودتو میزنی به خواب.

این درمان ها دیگه مثل تیک شده یعنی مثل آدم آهنی تا صدا آزار دهنده میشه اتوماتیک وار و خواب آلود

شروع میکنم ۱.بالش۲.سوت ۳.روشهای متفرقه (نیشگون و....)۴.لگد درمانی رو انجام میدم.

دیشب هم یکی از این شبای نحس بود ،کار به جایی رسیده بود که هي داد ميزدم تو رو خدا یه وری بخواب ولی خوب افاقه نکرد كه نكرد .

هم اكنون نيازمند ياري سبزتان هستم.شما هم اگه روشي بليدن لطفا كوتاهي نكنيد و منو راهنمايي كنين.

**** جالب اینجاست که من تا حالا اصلا نتونستم بهش ثابت کنم که خروپف میکنی اصلا گردن نمیگیره و میگه خواب نما شدی با این موضوع دیگه چه جوری کنار بیام

پ ن: صبر کردن دردناک است و فراموش کردن دردناک تر ولی از این دو دردناک تر این است که ندانی باید صبر کنی یا فراموش...؟

احوالپرسی :حال ما خوبست اما تو باور نکن

koolekashkool — Sun, 08 Nov 2009 13:05:18 GMT

برایت یک نامه نوشته بودم پر از گندیدگی و پلاسیدگی های همیشگی. اما دلم نیامد ...

میدانی چرا؟ نمی دانم ولی...

با آنکه میدانم رفته ای و بر نمی گردی...

با آنکه میدانم این رفتن ها همیشه باید تلخ و دلسردم کند...

با آنکه میدانم هیچ یک نفر دیگری برایم تو نمیشود...

با آنکه میدانم گاهی حالم از نبودنت به هم میخورد آن قدر که لبهایم را میجوم تا طعم خون میگیرد دهانم...

با آنکه همیشه این تو بودی که باید می رفتی...

پدر!

جمله ام را نمی توانم تمام کنم. واقعا نمی توانم!

پس خودت بفهم که شاید می خواستم بگویم...

این روزها جایت را خیلی خالی میبینم.

کاش بودی!

شاید دلم زیادی تنگت شده!

============================================

پ ن:چه قدر وحشتناک است که بفهمی یک نفر به تو فکر نمی کند.

پ ن۱: دوست من درگذشت عزیزت تسلیت!

پ ن۲:هنوز هم زیادی خوب و خوش و سلامتم.

پ ن۳: آلبوم جدید نامجو را هرجور شده پیدا کنید. خیلی به دلم نشسته. مرسی سمیه!

koolekashkool — Fri, 30 Oct 2009 11:54:18 GMT

درست چهارشنبه گذشته یک پست گذاشته بودم و کلی تویش نوشته بودم ، ولی حالا که آمدم دیدم چیزی نیست! خوب میشود دیگر کاری نمی شود کرد. یادم نمی اید راجع به چه بود.پس دوباره مینویسم:

مدتی است که حسابی احساس خوبی دارم. هیچ کمبودی را احساس نمیکنم و نشدنی یعنی خودم. فکر میکردم چیزی به اسم (به قول یکی از دوستانم) " لاست کنترل " را گم کرده ام ولی چند روز پیش فهمیدم نه، این حرفها نیست. فهمیده ام این ها یعنی ابتلا به " نیهیلیسم" یا همان پوچ گرایی! چیزی من را اذیت نمی کند چون خودم مواظب خودم هستم و هوای خودم را دارم. هر گونه احساس بدی که داشته ام : نیاز ، تنهایی، بد بینی ، درماندگی و چه میدانم هزار درد بی درمان دیگر رفته اند به درک و فقط خودم را میبینم. مشکلم حل نشد ، نشد که نشد. یک راه دیگر! مانده ام که چرا بر عکس اسمش خیلی هم خوبست.؟؟ حالا دیگر این منم و خودم.

فقط یک چیز من را ترسانده و آن همان "ذهن کاملا شخصی " است که مدتیست نهایت سوء استفاده را از آن کرده ام. تا همین سه چهار روز پیش که فهمیدم دیگران هم "ذهن کاملا شخصی "بزرگی دارند و این یعنی شاید آنها بشوند فرعون من و من را درگیر کنند با کلنگ زدن و گل مالیدن به دیوار (یا چه میدانم هر کار دیگری که به نوعی فقط حمالیست).

این بزرگ ترین فاجعه میشود. چند روز پیش که فیلمی از باغ های معلق بابل دیدم و فهمیدم پادشاه بابل چه قدر آدم های زیادی را مشغول آب کشیدن به طبقه های بالا کرده تا خودش به اصطلاح "پادشاه بابل" بشود دلم به حال همه آنها سوخت و گفتم بیچاره ها چه دنیای کوچکی داشته اند.تصمیم گرفتم که دلم برای هرکسی که کار کوچکی میکند و دلش به همان خوش است ، بسوزد.!!! شاید فکر کرده بودم خیلی بزرگ شده ام.رفتم و دلم به حال بقال سر کوچه و نمکی کوچه بالا و پسر بچه های کوچه مان که همه چیزشان هندزفیری و محسن یگانه و غم عشق از دست رفته شان شده سوخت.

ولی حالا طور دیگری شده دیگر هیچ کسی را با یک کله و چشم و ابرو دماغو گوش مو ومخلفاتش نمیبینم. همه را بدنهایی میبینم که رو ی تنشان یک قیف بزرگ تا آسمان گذاشته اند و هی ذهن کاملا شخصی شان را وارونه میکنند توی تنشان و این یعنی آنها هم میتوانند فرعون یا پادشاه بابل زمان من باشند.

میروم به 1000 سال بعد و بچه هایی را میبینم که دلشان به حال من میسوزد که دنیایم کیف سبزم و کلاسور سبزم و ساعت سفیدم و دانشگاه قرمزم و مداد مشکی ام و همین بوده! این فاجعه ی سالهای من می شود. پیشاپیش برای خودمم فاتحه می خوانم.

از این که درس میخوانم ، کتاب می خوانم ، تفریح میکنم ، موسیقی گوش میدهم ، نقاشی میکنم ، کار میکنم پولم را دو دستی میچسبم و دوباره درس میخوانم و با دکتر رستگار کار میکنم و بالاخره هنر انگشتانم را جانوری کردم و کارهای بزرگی را شروع کرده ام از خودم خوشم میاید و به خودم افتخار میکنم ! ولی این همه آنچیزهایی که هستم ، نیست.

*خیلی ترسناک است که بفهمی کسی به تو فکر میکند.

*دوستانم محدود شده اند بجز بهناز و سمیه و اسما و دو نفر دیگر برای دیگران حرفی برای گفتن ندارم. و این یعنی ترسم از دنیای بزرگ دیگران روی رفتارم اثر گذاشته و باید کاری بکنم.

* خدا بهناز و سمیه را حفظ کند ، دوستشان دارم و دلم می خواست همسر و پدرشان می شدم.

. http://night-skin.com/upload/images/f844hszwfigu8ehofz3i.gif

دزدان دریایی(3.5)

koolekashkool — Mon, 12 Oct 2009 08:34:12 GMT

از آزمایشگاه در اومدم و مثل یک "جنتل زن "عینک طبی مو تا کردم و گذاشتم توی کاورش(البته قبلش دور و برو چک کرده بودم که کسی نباشه )با عجله دستمو کردم توی انباریه کیفم(یه جا با یه زیپ بزرگ که توش همه چی پیدا میشه لوازم انحرافی عطر اسپری تسبیح قرآن کتابچه دفترچه تیکه های کوچیک جزوه نویسی و ...) خلاصه که گشتم و بعد از لمس و چند بار حدس اشتباهی عینک آفتابیه جدید و شیک و گوگوشیمو پیدا کردم.

و حالا این شما و

من (؟)

اصولا جوگیری شدید دارم برای همین یه دستمو مثل سوفیا زدم توی جیبم و دست دیگه مو هم با یه ژسه خیلی جدی به کیفم آویزون کردم.

از اون جا که چشام کمی تا قسمتی نابینا تشریف دارن چهره هارو نمی تونستم تشخیص بدم ولی خوب سعی کردم جدی بودنمو حفظ کنم.

حدودا سه چهار نفرو رد کرده بودم که احساس کردم عینک آفتابیم از هر روز روشن تره .

عرق سردی روی پیشونیم نشست.

نه! امکان نداره.

باید مطمئن میشدم.

خیلی ریلکس و خونسرد در حالی که مثلا دارم موهامو مرتب میکنم دستم کشیدم روی عینکمو یهو انگشت مبارکم رفت توی سیاهیه چشممو...

لعنت فرستادم به این بی دقتی داغون تر از خودم.

من اصولا آدم خونسردی هستم . پس خیلی ریلکس عینکمو از روی صورتم برداشتم و در حالی که سعی میکردم خونسرد باشم لبامو می جویدم. باید محل حادثه رو ترک میکردم. حتی به انصراف از دانشگاه هم فکر کردم ولی من روحیه قوی دارم.

بله ! عینک نازنینم یک شیشه اش خورد شده بود.به خاطر یه کاور نهایتا ۲۰۰۰ تومانی گند زدم به عینکی که کلی گشته بودم تا پیداش کنم. تا حالا دزد دریایی نشده بودم

بعد از بزرگترین سوتیهای زندگیم: استفاده از خمیر ریش جای خمیر دندون و گفتن شیاف شکمی به جای شیار شکمی این دیگه کشت منو.

بیایید و دست در دست هم(با رعایت خواهر برادری)قول بدهیم که دیگر سوتی ندهیم.

------------------------

روزهای خوبیست به ما خوش میگذرد .

شما خوبید که انشاالله؟

هارمونی سکوت

koolekashkool — Mon, 14 Sep 2009 08:17:04 GMT

تا تنها میشوم و همه صدا ها خفه میشوند. باز تو پیدایت میشود مینشینی روی قفسه بزرگ کتابهایم و جسم نداشته ی سفیدت را توی حجم کتابهایم فرو میکنی و بازهم آن ساز دهنی لعنتی ات را می چسبانی به لبهای بینهایت کبودت و دوباره سکوت را مثل همیشه با همان ترس با همان درد میزنی.رگهای آبی زیر پلکهای خالی از ابرویت بنفش میشوند و من می ترسم ازین سکوت!

احمقانه صدای هارمونی ات را خفه میکنم زیر حرفها و حرفهای نباید گفتنی ام.بسکه میترسم از نگاهت. از آن نگاهت که سنگین مینشیند روی چشمهایم و به یادم می اورد که چه بخواهم و چه نخواهم باید این ثاینه ها و دقیقه ها و ساعت ها را زندگی کنم.

حالامن چه قدر نادانم که هدستم را روی گوشهایم جا به جا می کنم و repeat اهنگها را تیک می زنم و دوباره eagles-hotel-california!!!!

که چه ؟ که فراموش تورا که هرروز لاغر تر و غمگین ترو وحشتناک تر میشوی.هرچه بیشتر مینوازی بیشتر میفهمم که داری تمام میشوی و من هم در به در میخواهم هم تمام نشوی و هم نبینمت .دلم به حالت میسوزد که گاهی بچگانه مینیشینی توی عقربه ی ساعتم تا فراموشت نکنم.

کم می اورم همه چیز روشن است! تو وجود داری ! مینشینم زیر قطره های آب و سقوط تک تکشان را روی بازو ها و زانو ها و شانه هایم احساس میکنم هر قطره یعنی یک ثانیه زندگی و و این یعنی تو اینجا هم دست از سر من بر نمی داری.

گوشم پر است از صدای شر شر آب و هق هق گلویم ولی تو بازهم با همان لبخند تهوع اورت رو به رویم ایستاد ه ای و ساز دهنی ات را فرو کرده ای توی جیب کت شلوار سفیدت.

حالا می فهمم که " شوخی"* چه میگفت:"زمان آب شفا بخش فراموشی را به همراه می آورد"

توی دلت می خندی؟ تو بردی. مرسی برای آب شفا بخش فراموش ات.

من هنوز چند قطره را نگه داشته ام.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

* شوخی نوشته میلان کوندرا.

دیشب امیرعلی گفت: کاش خدا بابا جونو پرت کنه توی زمین.

دیشب مونا گفت:خاله من تورو هفتاد و سی تا هزار تا دوستت دارم

دیشب یاسمین گفت: عمه مامانجون راست میگه که مگسها هم برای خدا دعا میکنن؟

لولو خورخوره ساختمون

jirjirakemehraboon — Thu, 03 Sep 2009 21:26:18 GMT

سلام به شما مهربونا

تازه كه نه حدودا هفت هشت ماهي ميشه كه اومديم خونه جديد از اول من موافق اين خونه نبودم نه اينكه بد باشه ها نه يه خونه حدودا۱۱۰ متري خوب و تميز ولي كلا محلش برام غريبه يعني يه جورايي نميتونم با محلش و ادماش ارتباط برقرار كنم .

اين خونه كه اومديم 8 واحديه من واحد 2 ميشنم طبقه همکف چون من از اول مخالف محله با همسايه هاش بودم وفقط به خاطر شوهری قبول كردم كه بشينم از همون روز اول سر نا سازگاريو با همسايه ها گذاشتم يه ليست بلند بالا نوشتمو زدم رو ديوار كه :

1: اهسته رفت و امد كنيد

2:درب را ببنديد

3:سرو صدا نكنيد

4:از اوردن دوچرخه بداخل بلوك خودداري كنيد

5: كفشهاتونو پشت در نذارين و ...

کلا از رفت و امد متنفرم و بیشتر تنهایی خودمو ترجیح میدم برا همین به همسايه بغلي كه اومده بود منو برا سفره دعوت کنه گفتم من به خاطر مشكلي كه دارم نميتونم بيام و عذر خواهي ميكنم نه اينجا نه هيج حاي ديگه و ممنون ميشم كه به همسايه های دیگم بگين که اونا تو زحمت نیفتن و منم شرمندشون شم.همسایمونم که از این همه صریح بودنم یا بی ادبیه من تعجب کرده بود دیگه هیچی نگفت و خدافظی کردو رفت.

اينو گفتم وتو خيالم كه ديگه هيشكي نمياد مزاحمم بشه ولي زهي خيال باطل نه تنها اين حرف موثر نبود بلكه رگ انسان دوستانشون باد کرده بود امدو شدشون بيشتر شد يكي برام نهار ميوورد يكي سبزي و همش در ميزدن خانم قرايي تو رو خدا رو در وايسي نكنيين اگه كاري هست ما انجام بديم اگه خريدي ميخواين و .....

ومنو حسابي شرمنده اخلاق ورزشكاريشون ميكردن. ولي منم با اين همه محبت پرو تر ازين حرفا بودم وهي بيشتر ازشون فاصله ميگرفتم طوري كه اگه زنگ ميزدن از چشمي در نگاه ميكردم و بيتفاوت رد ميشدم و تلفناشونم جواب نميدادم و اگر طرف زيادي سمج ميشد ميرفتم درو باز ميكردم چشامو ميزدم تو چشش ميگفتم كه خواب بودم و شما منو بيدار كردين يا با يه قيافه خيلي عصباني جلو در وايميستادم و حرفمو ميزدم و دريغ از يه تعارف كشكي که اوااا خانم دم در بده بفرمایی تو.

گذشت و گذشت كم كم بي خيال ما شدن و منم خوشحال. ولي همش به شوهري غر ميزدم كه اينجا بد اينجا بچه هاشون منو اذيت ميكنن بي تربيتن سروصدا ميكنن نميذارن من استراحت كنم و .....

و اونم هي دندون سر جيگر ميذاشت ميگفت عزيزم ابروداري كن اينجا چنتا از همكارای من هستن بده منو ميشناسن نميخوام فردا بگن خانم قرائي بد اخلاقه یا ...

راستي اينم بگم كه اتیش بد اخلاقياي من نه تنها دامن بزرگارو نگرفته بود بلكه بچه هاي ساختمونم از من در امون نمونده بودن و چند باري هم خيلي جدي و بد از خجالتشون درومده بودم كه مگه حاليتون نيست كه نبايد بدووين. مگه من نگفتم سروصدا نكنين . مگه نگفتم درو باز نذارين و ..... تا جايي كه طفليا تا ميديدن دارم میرم بيرون يا ماشينو از دور ميديدن همه رديف ميشدن و هي سلام ميدادن خاله سلام خاله حالتون خوبه؟ خاله ما امروز كه سرو صدا نكرديم؟ خاله و....

منم خرسند از كارام تو پوست خودم نميگنجيدم همش به شوهري ميگفتم ببينو حال كن و وشوهريم بيچاره دم نميزد ولي ميدونستم كه از من ناراحته اخه يكي دو بار كه بچه در واحدو اشتباهي زده بودن و من ميخواستم حالشونو بگيرم خودشو سپر بلا ميكرد تا اونا در امون باشن ميگفت هرچي ميخواي به من بگو ولشون كن گناه دارن طفليا اشتباه كردن.

خوب حالا رسيدم به اصل موضوع كه منو حسابي بهم ریخت.

خواب بودم كه صداي زنگو شنيدم سرمو بلند كردم ديدم ساعت 10:30 صبح گفتم اه كيه سر صبي زنگ ميزنه چقد نفهمم نميدونن اين ساعت ادم خوابه و سرمو گذاشتم تا ادامه خوابو برم گفتم هركي هست بيخيال ميشه ميره چنتايي زنگ خورد تا اينكه صدای زنگ قطع شدو مشت بود که به در زده میشد تا اینو شنيدم ترسيدم گفتم واي جيري بلند شو شايد زلزله اومده يا ساختمون اتيش گرفته ميخوان نجاتت بدن تا اين فكرو كردم مثه فشنگ از تخت پريدم پايين بدو بدو رفتم دم در درو باز كردم ديدم مهديسه دختر همسايمون. گفتم بچه بهت ياد ندادن چجوري در بزني بگو چيكار داري گفت: خاله مياي بالا خونه ما گفتم :کارتو بگو. گفت خاله مهدي نميخوابه بياين بالا بترسونيدش شاید بخوابه منو ديدين اينقد عصباني شدم كه ميخواستم همونجا خرخرشو بجوم گفتم بي تربيت گفت اخه خاله مامانم از صبح ميگه مهديس مهدي نمي خوابه خانم قرائي رو صداش بزن.

فقط درو بستمو نشستم پشت در زار زدن خيلي حالم بد شد فكرشو بكنين بچه نخوابه بهش بگن بچه بخواب وگرنه خانم قرايي رو صداش ميزنيم يعني كشك جيري تو خونه همسايه نقش لولو رو بازي ميكنه و اسمشو ميارن تا بچه ساكت شه. ,

نشستم با خودم فک کردم دیدم من چقد بدم پس الکی نیست که تو فامیل معروفم به خاله هتی اخه همه میگن زیادی سخت میگرم و زیادی مقرراتیم ولی من فک میکردم از حسادتشونو که به من میگن خاله هتی(نیست که خاله هتی یه زنه ایده ال بود برا اونه حسودیشون میشه)

ولی این جیری که الانی اینجا نشسته و داره براتون تعریف میکنه اون جیریه قدیم نیستاااا گفته باشم یک عدد جیریه نادم و متحول شدس که الانی داره از سرو روش مهربونیو محبت فرت فرت میریزه بیرون از کجا معلوم؟ثابت کردم دیگه اون بالارو ببینین تا حالا کی من سلام میدادمو اینجوری بغلتون میکردم

:دی

koolekashkool — Sun, 30 Aug 2009 07:48:51 GMT

تصور کنید

سر سفره نشستین و مامان مثل همیشه وقت سوپ ریختن تو ظرف می گرده برای احسان (نوعی ) گوشت لخت میذاره.

دندونامو فشار میدمو به بدترین چیزها راجع به احسان فکر میکنم.من اصلا اعتقادات فمینیستیو این حرفارو قبول ندارم و نقصهای زیادی توی جنس زن میبینم که نمی خوام با گفتنشون بحث راه بندازم.

ولی میدونم که معده یک عدد مونث با یک عدد مذکر هیچ فرقی نداره. همون اسیدایی که تو معده زن داره مردهم ترشح میکنه ولی موندم چرا باید احسان خوشمزه تر بخوره.

تصور کنید همین طور که داری فکر میکنی از اون سره سفره احسان (نوعی) بپره با قاشق بزنه تو سرت درست چهار انگشت بالای پیشونیت.

بعد بگه:خر احمق عوضی خودتی!

----------------------------------------

همیشه میگیم کتاب من! مال من! گوشیه من! یه ترکیب اضافیه فوق العاده شیرین و دوست داشتنی!

ولی هیچی به اندازه ذهن من قشنگ نیست. بذار همه چیزتو احسان نوعی داشته باشه و فکر کنه نباید برای یک زن یا خواهر چیزی به نام وسایل شخصی وجود داشه باشه.

با همه اینها یه دنیا توی ذهنم هست که حتی وقتی توی چشمای احسان (نوعی) نگاه میکنم بازم نمی فهمه که الان کجا سیر میکنم. نفهمه الان با کی کجا دارم چی کار میکنم.

چه قدر خوبه این دنیای شخصیه بزرگ و فوق العاده ذهنم.

------------------------------------------------

فقط آپ شدم که حاله جیری رو بگیرم و دیگه کسی نگه "لعنت به ادبیات تلخ و درامت"

تفکرات فلسفی خدا هنگام سیگار دودکردن

jirjirakemehraboon — Wed, 26 Aug 2009 02:01:18 GMT

عصرگاه دیدم خدا نشسته توی سرسرای بارگاهش و سیگار دود می‌کنه . حواسش به من نبود و خاکسترش را همین‌جور می‌ریخت روی زمین. از کنارش که رد شدم دیدم زیر لب می‌گه:

«بی‌چاره آدم‌ها! فکر می‌کنن تنهاییشونو می‌تونن با دیگری پر کنند. غافل از این ‌که تنهایی ارث جاودان من به انهاست.»

بعد نوشت:خدایا يادت باشه

می بخشم اما فراموش نمی کنم...

jirjirakemehraboon — Mon, 24 Aug 2009 23:19:39 GMT

وقتی نمیتونی فریاد بزنی ناله نکن، خاموش باش
قرنها نالیدن به کجا انجامید
تو محکومی به زندگی کردن
تا شاهد مرگ آرزوهای خود باشی!

دکتر شریعتی

بعدنوشت: این روزها با هرکه دو ست می شوم

احساس می کنم آنقدردوست بو ده ایم

که دیگروقت خیانت است.....