درست چهارشنبه گذشته یک پست گذاشته بودم و کلی تویش نوشته بودم ، ولی حالا که آمدم دیدم چیزی نیست! خوب میشود دیگر کاری نمی شود کرد. یادم نمی اید راجع به چه بود.پس دوباره مینویسم:

مدتی است که حسابی احساس خوبی دارم. هیچ کمبودی را احساس نمیکنم و نشدنی یعنی خودم. فکر میکردم چیزی به اسم (به قول یکی از دوستانم) " لاست کنترل " را گم کرده ام ولی چند روز پیش فهمیدم نه، این حرفها نیست. فهمیده ام این ها یعنی ابتلا به " نیهیلیسم" یا همان پوچ گرایی! چیزی من را اذیت نمی کند چون خودم مواظب خودم هستم و هوای خودم را دارم. هر گونه احساس بدی که داشته ام : نیاز ، تنهایی، بد بینی ، درماندگی و چه میدانم هزار درد بی درمان دیگر رفته اند به درک و فقط خودم را میبینم. مشکلم حل نشد ، نشد که نشد. یک راه دیگر! مانده ام که چرا بر عکس اسمش خیلی هم خوبست.؟؟ حالا دیگر این منم و خودم.

 فقط یک چیز من را ترسانده و آن همان "ذهن کاملا شخصی " است که مدتیست نهایت سوء استفاده را از آن کرده ام. تا همین سه چهار روز پیش که فهمیدم دیگران هم "ذهن کاملا شخصی "بزرگی دارند و این یعنی شاید آنها بشوند فرعون من و من را درگیر کنند با کلنگ زدن و گل مالیدن به دیوار (یا چه میدانم هر کار دیگری که به نوعی فقط حمالیست).

 این بزرگ ترین فاجعه میشود. چند روز پیش که فیلمی از باغ های معلق بابل دیدم و فهمیدم پادشاه بابل چه قدر آدم های زیادی را مشغول آب کشیدن به طبقه های بالا کرده تا خودش به اصطلاح "پادشاه بابل" بشود دلم به حال همه آنها سوخت و گفتم بیچاره ها چه دنیای کوچکی داشته اند.تصمیم گرفتم که دلم برای هرکسی که کار کوچکی میکند و دلش به همان خوش است ، بسوزد.!!! شاید فکر کرده بودم خیلی بزرگ شده ام.رفتم و دلم به حال بقال سر کوچه و نمکی کوچه بالا و پسر بچه های کوچه مان که همه چیزشان هندزفیری و محسن یگانه و غم عشق از دست رفته شان شده سوخت.

 ولی حالا طور دیگری شده دیگر هیچ کسی را با یک کله و چشم و ابرو دماغو گوش مو ومخلفاتش نمیبینم. همه را بدنهایی میبینم که رو ی تنشان یک قیف بزرگ تا آسمان گذاشته اند و هی ذهن کاملا شخصی شان را وارونه میکنند توی تنشان و این یعنی آنها هم میتوانند فرعون یا پادشاه بابل زمان من باشند.

میروم به 1000 سال بعد و بچه هایی را میبینم که دلشان به حال من میسوزد که دنیایم کیف سبزم و کلاسور سبزم و ساعت سفیدم و دانشگاه قرمزم و مداد مشکی ام و همین بوده! این فاجعه ی سالهای من می شود. پیشاپیش برای خودمم فاتحه می خوانم.

از این که درس میخوانم ، کتاب می خوانم ، تفریح میکنم ، موسیقی گوش میدهم ، نقاشی میکنم ، کار میکنم پولم را دو دستی میچسبم و دوباره درس میخوانم و با دکتر رستگار کار میکنم و بالاخره هنر انگشتانم را جانوری کردم و کارهای بزرگی را شروع کرده ام از خودم خوشم میاید و به خودم افتخار میکنم ! ولی این همه آنچیزهایی که هستم ، نیست.

 *خیلی ترسناک است که بفهمی کسی به تو فکر میکند.

*دوستانم محدود شده اند بجز بهناز و سمیه و اسما و دو نفر دیگر برای دیگران حرفی برای گفتن ندارم. و این یعنی ترسم از  دنیای بزرگ دیگران روی رفتارم اثر گذاشته و باید کاری بکنم.

* خدا بهناز و سمیه را حفظ کند ، دوستشان دارم و دلم می خواست همسر و پدرشان می شدم.

 . http://night-skin.com/upload/images/f844hszwfigu8ehofz3i.gif

نوشته شده در جمعه هشتم آبان 1388ساعت 15:25 توسط درویش کوله به دوش| |