سرم رو به شیشه پنجره تکیه دادم و پرده رو روی سرم کشیدم و به جماعت منتظر توی برف نگاه کردم که چه قدر با هم متفاوت بودند. پنجره شروع به لرزیدن کرد. چهره ها و ساختمان ها همه توی نگاهم نایلونی شدند. اتوبوس حرکت کرده بود زن مسنی کنارم نشسته بود و سعی می کرد از جیب پالتوش که زیر چادر قایم شده بود چیزی دربیاره .

 به صندلی کناری که نگاه کردم دو پسر جوان با لبخند چندش اوری به من نگاه می کردند. تمام بدنم لرزید و نگاهم رو به روی پاهام کشیدم. گوشیه هد فون رو از زیر مقنعه به سختی تو گوشم فرو کردم . لعنت به این !

            ... گفتنی ها کم نیست

                 ... من و تو کم گفتیم ....

حالم داشت به هم میخورد اتوبوس گرم و خفه بود  خانم چادری هم با زمزه تسبیحی رو توی دستش می چرخوند و بوی  دهانش رو توی صورتم پخش می کرد.

نگاهم که روی صورت خانم چادری خشک شده بود با حرکت پسر شکست و افتاد روی صندلی کناری.

پسر مو سیخی دائم به گوشیش اشاره می کرد چیزی شبیه بلوتوث بازی و هزار چرت دیگه.

بوی دهان خانم چادری و لبخند پسر حالم رو بد تر کرد. چراغ های قرمز روشن شدند و همه هم سفر ها ساکت شدند و به تلویزیون کوچک نگاه کردند.

          با شرکت جمشید هاشم پور...

شوفر جوان دست به کمر روبه روی تلویزیون ایستاده بود. به صندلی تکیه دادم و به یک دست کوچک بین دو صندلی جلو نگاه کردم.

دستها ی یک نوزاد ۸ -۹ ماهه و یا شاید کمتر! گویا خواب بود توی خواب انگشت شصت اش رو توی بقیه انگشتهاش فرو رفته بود و انگشت اشاره اش دائم تکان می خورد. دلم ریخت شاید کم کم دارم بزرگ میشم.

- یعنی این بچه هم خواب میبینه ؟

- چرا؟ واسه چی انگشتش رو هی تکون میده؟

و ...

-شاید من هم مادر شم؟ با یک خاطره شروع به خندیدن کردم. خانم چادری خواب بود و پسر مو سیخی هم با توجه به خواب خانم چادری بود با خنده من زنده شد و دوباره با همان اشارات به تکاپو افتاد. برای یک لحظه که به چشمهایش نگاه کردم. ان قدر نگاهم مرده بود که لبخنده او هم در جا مرد.

حالم از هرچی پسر بود  به هم خورد و بیش تر از همه از خودم که با نگاهم یک انحنا رو  شکسته بودم   .اتوبوس خواب بود همه  ی پنجره سیاهی محض بود . 

 -ما چه قدر کوچک میشیم وقتی چیزی رو نمی بینیم.چشمهایم رو بستم و کوچک بودنم رو برای خودم نگه داشتم. یک ترانه رو یازده بار گوش دادم ولی همیشه برایم تازه بود.

                                                                ***

کم کم همه بیدار شدند و دوباره بوی دهان.!

دختر بچه هم بیدار شده بود چهره اش درست جلو من بود و برای اولین بار یک بچه به من نگاه می کرد. تا لبخند زدم او هم خندید.

چه قدر شیرین بود قلبم شروع به زدن کرد. تمام صورتم به بالا کشیده شد. زبانم رو در اوردم و چشمهایم هم به هم نگاه کردندو صدای قه قهه بچه و قلب من که هی ریخت!

چه قدر زیبا و شیرین بود. دست های سفید و استخوانی مادرش یک سیب سرخ رو جلو دختر بچه گرفت. شیرین هم به من نگاه می کرد و اصلا به سیب توجهنداشت من هم شاد از توجه شیرین لبخندم رو انقدر بزرگ کردم تا دندان هایم ریخت بیرون.

دست استخوانی سیب رو توی دهان شیرین فرو کرد . شیرین شروع به میک زدن کرد. دلم بچه میخواست  درست شبیه شیرین سفید و تپل با موهای خرمایی و چشمهای عسلی و نگاهی معصوم!

کاش منت هم بچه بودم مثل شیرین.

تشنه بودم بسکه زبانم رو بیرون اورده بودم دهانم خشک بود . بلند شدم تا آب بیاورم که پسر زودتر از من با دو لیوان آب برگشت. هرچه خندیده بودم توی دلم خشک شد.بدون اینکه آب رو بگیرم برگشتم و همان طور که خانم چادری غر میزد توی صندلی فرو رفتم. شیرین داشت به جای خالی نگاه میکرد و با نشستن من نگاهش همچنان به جای خالی بود که حالا با من پر بود. برایم عجیب بود بلند شدم تا پرده رو به جلو بکشم نور ریخت توی اتوبوس چشمهایم بسته شد ولی شیرین با چشمهای باز بار هم به یک جای خالی نگاه میکرد.

دلم ریخت انقدر که توی صندلی افتادم ولی شیرین هنوز به جایی که قبلا خالی بود نگاه می کرد.!!!

==========================================================

پ.ن:

خیلی با خودم فکر کردم که چرا وقتی کسی با کسی ارتباط برقرار می کنه به چشم ها نگاه میکنه؟

و چرا نگاه ها این قدر به ادم ها نزدیک میشند؟

چرا؟

نوشته شده در دوشنبه هفتم بهمن 1387ساعت 11:20 توسط درویش کوله به دوش| |